Bir Defterin İçine Sığmayan Şehir: Kayseri
Merhaba! Ohanpizza sayfasına hoş geldiniz. Bugün gündemimizde “Kayra Öz Türkçe mi” var.
Kayseri’nin sabahı hep aynı kokuyla açılıyor: soğuk taşların, eski apartmanların ve fırından yeni çıkmış ekmeklerin karışımı. Ben 25 yaşındayım. Burada yaşıyorum. Ve neredeyse her gün, elimdeki deftere bir şeyler karalıyorum. Bazen bir insanın sesi, bazen bir bakış, bazen de sadece içimde büyüyen anlamsız bir boşluk.
O gün de öyleydi.
Kışın ortasıydı. Ellerim cebimde, rüzgâr yüzümü keserken yürüyordum. İçimde garip bir merak vardı. Sanki biri bana bir şey söylemiş ama cümleyi yarım bırakmış gibi… Tam o sırada telefonumda bir mesaj bildirimine gözüm takıldı. Eski bir arkadaş grubunda biri yazmıştı:
“Kayra Öz Türkçe mi?”
O an durdum.
Sokakta yürüyen insanlar devam etti, arabalar geçti, hayat akıyordu ama ben olduğum yerde kalmıştım. Çünkü o soru, basit bir merak gibi görünse de içimde başka bir yere dokundu. Sanki yıllardır unuttuğum bir duyguyu tekrar uyandırdı.
Bir İsim, Bir Soru, Bir Çocukluk Yankısı
Kayra Öz
Kayra Öz ismini ilk kez duyduğumda 17 yaşındaydım. Lise kantininde bir arkadaşım yüksek sesle bir video izliyordu. Bir ses vardı, dikkat çekici, biraz farklı, biraz uzak ama aynı zamanda tanıdık. O zaman sadece “ilginç bir isim” diye düşünmüştüm.
Ama yıllar geçince isimler değişiyor. İnsanlar değişiyor. Hatta bazen bir isim bile seni geçmişine götürebiliyor.
O gün o mesajı görünce içimde bir şey kıpırdadı. Sanki biri bana “Sen kimsin?” diye sormuştu ama dolaylı yoldan.
Çünkü mesele aslında Kayra Öz’ün Türkçe olup olmaması değildi. Mesele, benim neden bunu bu kadar düşündüğümdeydi.
Kayseri’nin Sessiz Sokaklarında Düşünmek
Yürümeye devam ettim. Soğuk, daha da sertleşmişti. Bir köşede simitçi tezgâhı vardı, dumanı havaya karışıyordu. İnsanlar acele ediyordu ama ben yavaşlamıştım.
İçimde bir huzursuzluk vardı.
Bazen böyle anlar olur. Küçük bir soru, bütün zihnini işgal eder. “Kayra Öz Türkçe mi?” sorusu da öyleydi. Basit görünüyordu ama bende açtığı yer çok daha derindi. Çünkü isimler, sadece kelime değildir. İnsanların kimlikleridir, geçmişleridir, hatta bazen yarım kalmış hikâyeleridir.
Ben kendi ismimi düşündüm o an. Kayseri’de büyümüş, Anadolu’nun ortasında kendine yer açmaya çalışan bir genç olarak ismimin bende bıraktığı hissi düşündüm. Sanki bir isim, insanın kaderine sessizce eşlik ediyordu.
Ve ben, o soğuk sokakta yürürken bunu ilk kez bu kadar net hissediyordum.
İsimlerin İçinde Saklanan Hikâyeler
Eve döndüğümde ilk iş defterimi açtım. Kapının gıcırtısı bile o an daha farklı geliyordu. Odaya girer girmez dış dünyanın sesi azaldı.
Deftere yazmaya başladım:
“Bir isim, insanı ne kadar anlatır?”
Sonra durdum.
Kayra Öz ismi aklımdan gitmiyordu. Sanki bir soru değil de bir kapıydı. Açmak istiyorum ama arkasında ne olduğunu bilmiyorum.
İnsan bazen bir isme takılır, çünkü aslında kendine takılmıştır.
Ben de öyleydim.
Geçmişe Açılan Küçük Bir Pencere
Lise yıllarımı düşündüm. O zamanlar daha saf, daha hızlı kırılan bir yanım vardı. Her şeyi daha derin yaşardım. Bir şarkı bile günlerce aklımda kalırdı.
O yıllarda isimler bana bu kadar önemli gelmezdi. İnsanlar önemliydi. Ama büyüdükçe fark ettim ki isimler, insanlardan bile önce gelir. Bazen bir isim, hiç tanımadığın birini bile sana yakın hissettirebilir.
“Kayra” kelimesini düşündüm.
İçinde bir ağırlık vardı. Bir anlam aradım. Sonra “Öz” geldi aklıma. Sanki bir şeyin en saf hali, en içten noktası gibi.
Ama yine de net bir cevap yoktu içimde. Ve belki de bu yüzden rahatsız oluyordum.
Çünkü insan, belirsizlikten kaçamazsa içine döner.
Bir Mesajın Bıraktığı Boşluk
Telefonu tekrar elime aldım. Aynı mesaj oradaydı.
“Kayra Öz Türkçe mi?”
Altına yazılan başka cevaplar vardı ama okumadım. İlgimi çekmedi. Çünkü ben cevabı dışarıda aramıyordum artık.
Ben o sorunun bende neyi uyandırdığını anlamaya çalışıyordum.
Bir anda içimi bir kırılma kapladı. Sanki yıllardır ertelediğim bir duyguyla yüzleşiyordum. Hayal kırıklığı mıydı, yoksa sadece geç kalmış bir farkındalık mıydı, emin değildim.
Ama şunu biliyordum: Bu soru basit değildi.
İç Sesle Yüzleşme
Gece olduğunda Kayseri daha da sessizleşir. Rüzgârın sesi bile netleşir. O gece penceremi açtım. Soğuk içeri doldu.
Defterime bir şey daha yazdım:
“Bazı soruların cevabı yoktur, sadece sende bıraktığı his vardır.”
Sonra durdum.
Kendime baktım. 25 yaşında bir genç olarak hayatımın neresinde olduğumu düşündüm. Bazı şeyleri başarmıştım, bazılarını ertelemiştim. Ama en çok da içimdeki sorularla yaşamayı öğrenmiştim.
Kayra Öz tekrar aklıma geldi.
Bu isim artık sadece bir isim değildi. Bir düşünceydi. Bir iç hesaplaşmaydı.
Umut ve Kırılganlık Arasında
Hayatımda en çok hissettiğim iki şey vardı: umut ve kırılganlık.
Biri beni ileri itiyordu, diğeri geri çekiyordu.
O gece, Kayra Öz’ün Türkçe olup olmaması sorusu bile bu iki duygu arasında sıkışmış gibiydi. Çünkü her “bilmek istediğim şey” aslında biraz da “anlam vermek istediğim hayat”tı.
Ve hayat, her zaman net cevaplar vermiyordu.
Bu gerçeği kabul etmek zor ama aynı zamanda rahatlatıcıydı.
“Kayra Öz Türkçe mi” hakkındaki meraklarınızı giderebildiysek ne mutlu bize. Ohanpizza ailesi olarak her zaman yanınızdayız!
Bir İsmin Bıraktığı İz
Sabah olduğunda defter açık kalmıştı. Yazdıklarımın bazı yerleri mürekkep gibi değil, sanki duygular gibi dağılmıştı.
Dışarı baktım. Kayseri yine aynıydı. Ama ben aynı değildim.
Çünkü o soru artık zihnimde bir yankı değil, bir iz bırakmıştı.
“Kayra Öz Türkçe mi?”
Belki evet, belki hayır. Ama benim için artık önemli olan bu değildi.
Önemli olan, bir ismin bile insana kendini sorgulatabilmesiydi.
Son Bir Düşünce
Gün içinde yürürken tekrar aynı sokaktan geçtim. Simitçinin dumanı yine yükseliyordu. İnsanlar yine acele ediyordu.
Ama ben bu kez daha sakindim.
İçimdeki soru tamamen kaybolmamıştı. Ama şekil değiştirmişti.
Artık bir merak değil, bir hatırlamaydı.
Ve ben bunu kabul ediyordum.